Το … «μωρό της»: Φιλοξενούμενος συγγραφέας ο Αλέκος Χατζηκώστας

    Συγγραφέας ο Αλέκος Χατζηκώστας   Για μία ακόμη φορά δεν άκουσε τον πατέρα του. Πολλές φορές, όσο μεγάλωνε και δήλωνε «εργένης», τον συμβούλευε: «Τους γεροντικούς έρωτες να φοβάσαι». Αλλά πού αυτός; Καλοστεκούμενος στα πενήντα του, έκανε τη ζωή του. Με λυμένα τα οικονομικά του προβλήματα, με απόφαση ζωής να παραμένει αδέσμευτος, αρκούνταν σε δεσμούς μικρής διάρκειας, «έτσι για να μην παίρνουν θάρρος οι γυναίκες και του ζητούν και στεφάνι» απαντούσε στους παντρεμένους φίλους του, που συνέχεια τον «κολλούσαν» για να «νοικοκυρευτεί». Η γνωριμία τους, τυχαία, σε εκδήλωση, μέσω…

Περισσότερα

Ευάγγελος Παραμερίτης: «Το Πουγκί»

  ΤΟ ΠΟΥΓΚΙ Ο μπάρμπα Δήμος, τ’ απογεύματα που γυρνούσε από τα χωράφια, καθόταν στη γνωστή του θέση στο χαγιάτι. Συχνά μαζεύονταν γύρω του τα παιδιά της γειτονιάς, φίλοι των εγγονών του, προκειμένου να ακούσουν ιστορίες και ότι ανέσυρε από το ντουλάπι του νου, από περασμένα χρόνια, όλα όμως εμπειρίες ζωής. Ο μπάρμπα Δήμος δεν είχε τελειώσει ούτε καν το δημοτικό. Και πώς να πήγαινε, αφού τα αμέσως μετακατοχικά χρόνια, που γεννήθηκε, ήταν τόσο δύσκολα και σκληρά που μόνο αν δεχόταν οι γονείς σου να είναι «συνεργάτες» των «νικητών», μπορούσε…

Περισσότερα

Τα παξιμάδια κι ώρα τους καλή… Φιλοξενούμενη η Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου

Μια άλλη ιστορία που πάντα μου άρεσε, όσες φορές κι αν την είχα ακουστά από τη γιαγιά μου την Αγγελικώ, ήτανε  αυτή με τα παξιμάδια.  Μια ολόκληρη μέρα, λέει, παιδευότανε εκείνη, οι αδερφάδες της κι οι νύφες  της – που σε τέτοιες περιπτώσεις μαζευόντουσαν όλες μαζί για να βοηθά η μια της αλλονής – για να κάμουνε παξιμάδια. Βαρειά δουλειά τα εφτάζυμα τα παξιμάδια! Από πού να πιάσει κανείς και πού να τελειώσει…  Αξημέρωτα βάζανε το «Ευλογητός…» και το βράδυ πια λέγανε το «Δι’ ευχών»!  Πιάνανε πρώτα τη μαγιά και…

Περισσότερα

Τελευταία Επιθυμία. Φιλοξενούμενος Συγγραφέας ο Ευάγγελος Παραμερίτης

Φίλος στην ζωή και το facebook-τουλάχιστον εγώ έτσι νοιώθω- ο εκλεκτός λόγιος Ευάγγελος Παραμερίτης με συγκίνησε βαθύτατα με την ανάρτηση του εχτές στο καλαίσθητο χρονολόγιο του, ανάρτηση που σας μεταφέρω με την σιγουριά ότι θα αγγίξει και τις δικές σας καρδιές. “Φιλία”: πολύτιμο απόκτημα για όποιον την έχει. Ύμνος στην φιλία αυτό το σύντομο αφήγημα του Ε. Π., αποχαιρετισμός σε έναν φίλο…   ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ 27/6/2019, ώρα 8:30 πμ. Του άρεσαν τα φρούτα! Προτιμούσε να τρώει όλη την ημέρα φρούτα παρά φαγητό. Παρότι ήξερε πως πρέπει να κάνει κράτει στην…

Περισσότερα

Διήγημα| Η πόλη μου “αλλιώς” του Κώστα Βασιλάκου

Tο Διήγημα του Σαββάτου. Φιλοξενούμενος συγγραφέας ο Κώστας Βασιλάκος. Τίτλος: Η πόλη μου, αλλιώς Φθινοπωριάτικο πρωινό, μ΄ ένα αεράκι που με χαϊδεύει απαλά στο πρόσωπο   και έναν σκιερό ουρανό που με συνοδεύει, αντάμα με μια θλίψη απροσδιόριστη. Οι αχτίδες ξετρυπώνουν και χάνονται σε ένα αδιάκοπο κρυφτό με τα σύννεφα πάνω  από τ΄ αδιάφορα βλέμματα, τα βυθισμένα στα καθημερινά βήματα της συνήθειας. Κατηφορίζω την 3η Σεπτεμβρίου με την αισιοδοξία και τη χαρά μιας καινούργιας μέρας. Απρόσμενες συναντήσεις και εικόνες μού αλλάζουν πολύ γρήγορα τη διάθεση. Στο ύψος των οδών Πολυτεχνείου και…

Περισσότερα

Το ραδιόφωνο… των εκλογών – Φιλοξενούμενος συγγραφέας: Αλέκος Χατζηκώστας

Τι την ήθελε εκείνη την ανακαίνιση στο σπίτι η μητέρα του; Σε μπελάδες τώρα στα γεράματα ήθελε να ξαναμπεί; Και «φόρα παρτίδα» τα κειμήλια και της δική του και της δικής της ζωής τα χρόνια που ζούσε ακόμη με τους γονείς του πριν τον γάμο του, να βγαίνουν στην επιφάνεια, θυμίζοντας «αλλοτινές του εποχές» που πάντα ξαναγυρνούσε όταν τα έβρισκε σκούρα στη ζωή του… Είχε την σκοτούρα του από την πρόσφατη εκλογική μάχη, είχε και την μητέρα του να γκρινιάζει ότι δεν βοηθά όσο θα έπρεπε. Ο απογευματινός καφές μετά…

Περισσότερα

ΤΟ ΓΕΡΙΚΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ

Του Λευτέρη Πυκνή Τα καντήλια τρεμόσβηναν πάλι πάνω στους τάφους. Άσματα και προσευχές ψιθυριστές ακούονταν και κάποια μισάνοικτη πόρτα του ξωκλησιού πηγαινοέρχονταν πέρα δόθε ακούγοντας στο πρόσταγμα τ’ ανέμου. Όλες οι ψυχές γιορτάζουνε σαν κι άλλος λάκκος σκάφτεται σιμά κι αυτά πεινασμένα σκουλήκια ετοιμάζονται να χορτάσουν με μια σάρκα, μπορεί εύρωστη, νεανική. Στο κοιμητήρι σήμερα σκεπάσανε τα χώματα μια άγουρη ψυχή και οι νεκροί γιορτάσανε τον ερχομό της, κι οι ζωντανοί κλάψανε το χαμό της. Τα δακρύβρεχτα χώματα σκεπάσανε το νέο σώμα, που γλύστρησε απ’ την ζωή, που θέλησε ν’…

Περισσότερα

ΑΠΟΨΗ| Γεννήθηκα της Αναστασίας Κατσικογιάννη – Μπάστα

Γεννήθηκα Γεννήθηκα σε μια λάθος εποχή, που το φώς προσπαθούσε να περάσει από τις χαραμάδες ενός παλιού παραθύρου μιας αδύναμης πατρίδας. Γεννήθηκα σε μια εποχή, που οι εικόνες που έβλεπα παραμόρφωναν το αύριο Που τα σύννεφα σκέπαζαν τις βρώμικες λεπτομέρειες ενός ψηφιδωτού, που τάχα έλαμπε με δανεικά φώτα και λεπτομέρειες. Αγκάλιαζα τις λεπτομέρειες, τις απίστευτες πραγματικότητες με παραμορφωτικούς φακούς. Βαριές κουβέντες όπως η αγάπη, που γίνεται ένα με το είναι σου, λεγόταν στο λάθος χρόνο και με τον λάθος τρόπο. Οι προορισμοί μου σε αυτή την λάθος εποχή ήταν τα…

Περισσότερα

Μεγάλη Παρασκευή – Αφήγηση Αγγελικής Συρρή-Στεφανίδου

Αφήγηση Αγγελικής Συρρή-Στεφανίδου, αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια στην αγαπημένη της πατρίδα την Χίο. Την άλλη μέρα, την Μεγάλη Παρασκευή, κανείς δεν έμενε στο σπίτι. Άλλωστε, στα πόδια του σταυρωμένου Ιησού ξενυχτούσαν οι περισσότερες γυναίκες και οι κοπελιές της ενορίας, στολίζοντας τον Επιτάφιο. Έφτιαχναν δεκάδες μέτρα κορδόνια από βιολέτες, τριαντάφυλλα και γαρίφαλα κι ήταν τ’ αποτελέσματα των προσπαθειών τους περίτεχνα κι  ευωδίαζαν πίστη. Από το πρωί, όλοι πηγαίναμε στην εκκλησία. Τσουκάλι δεν έμπαινε  εκείνη τη μέρα στη φωτιά. Πένθιμα υπενθύμιζαν οι καμπάνες της ημέρας το μήνυμα. Κι όταν το…

Περισσότερα

Το Διήγημα του Σαββάτου|| Γερμανικά Καμώματα του Γεώργη Διλμπόη

Με αφορμή όσα άκουσα να καταγγέλλει ο βουλευτής Κυριάκος Βελόπουλος, στον μόνο τηλεοπτικό σταθμό που δοξάζει την γλώσσα και την ιστορία μας, για τις κλεμμένες αρχαιότητες από τους Γερμανούς και το άρθρο του Κώστα Μαρδά (ΑΛΗΘΕΙΑ 17-4-12), θέλω να καταθέσω μια μαρτυρία κλοπής από τους Γερμανούς στην Χίο. Η μαρτυρία από τον αξέχαστο Γιάννη Περρή, την οποία και ζήτησα να επιβεβαιώσω από τον αυτόπτη μάρτυρα της κλοπής, τον πατέρα του κυρ Γιώργη Περρή. Ο κυρ Γιώργης κρατούσε με πάχτος το κτήμα και είχε την επιστασία και φροντίδα του αρχοντικού, που…

Περισσότερα