Ο Ευχούλης – Παραμύθι της Νατάσσας Θ. Συμεωνίδου

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα. Παραμύθι φιλοξενεί η στήλη μας σήμερα κι όχι διήγημα. Παραμύθι της εξαίρετης συγγραφέας και ποιήτριας Νατάσσας Θάνου – Συμεωνίδου κατοίκου Πειραιά με καταγωγή από την Εύβοια. Η Νατάσσα Θάνου –Συμεωνίδου είναι γνωστή στο χώρο των γραμμάτων με το καλλιτεχνικό όνομα Δόνα Αμαρυλλίς-πράγματι ποιητικό όνομα- και πρόκειται για μία εκλεκτή λογοτέχνιδα χαμηλών τόνων με πολλές βραβεύσεις και διακρίσεις όπως αυτή που μόλις απέσπασε στο Ε’ Συνέδριο Αμφικτυόνων και την Αμφικτυονία Ελληνισμού.(Έδρα : Θεσσαλονίκη). Ο λόγος στην δημιουργό. Έρχονται Χριστούγεννα… Στολίζονται τα πάντα… Στολίστε την καρδιά σας… Με…

Περισσότερα

Παραμύθι: Τα χίλια μπισκότα

ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ. Σήμερα: ΠΑΡΑΜΥΘΙ Φιλοξενούμενη Καλλιόπη Πολενάκη.   Χίλια μπισκότα παρήγγειλε ο Ρήγας για τη θυγατέρα του , που ήταν χλωμή , πολύ χλωμή σαν το μεγάλο φεγγάρι του Αυγούστου , όχι το πρώτο μα το δεύτερο που είναι το χειρότερο . Εκείνο που σέρνει πίσω του πρόσωπα χλωμά , ακίνητα και πικραμένα και αν τα βλέπεις δεν είσαι από τους τυχερούς μα από τους κακότυχους και αυτό σου χαρίζει εκείνο το δεύτερο φεγγάρι του Αυγούστου , το μεγαλύτερο και το μοχθηρό , που πονεί και καταριέται .…

Περισσότερα

Το διήγημα του Σαββάτου|| Τα αστέρια της Σαγήνης

Επιμέλεια στήλης: Τασσώ Γαΐλα Φιλοξενούμενος συγγραφέας : Κώστας Λιάκος. ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΓΗΝΗΣ. Ι Μέσα σε μια μουντή και ψυχρή ατμόσφαιρα ένα απόγευμα του Φεβρουαρίου, προβαλε μια σπάνια παρουσία. Ήταν αυτή που έλαμπε από δυο εξαισια μάτια, ενώ το άπλετο τους φως, τρυφερότητα και σαγήνη σκορπουσε. Σαν δίδυμα αστέρια που τα ολολαμπρα τόξα της ομορφιάς, σημαδευαν κατ’ ευθείαν την καρδιά, πλαισιωμενα από τα ολοξανθα μαλλιά, τονίζοντας ένα ηλιογεννητο πρόσωπο. Αυτό της κοπέλας εκείνης που όλη η ομορφιά των τριάντα, περίπου, χρόνων της, θαρρείς και δημιούργησε μια ξεχωριστή σεισμική έκρηξη. Ο…

Περισσότερα

Τά βελούδινα του Βελούδη

Φιλοξενούμενη συγγραφέας η Αργυρώ Ζαννίκου-Ψώρα. Υπήρξε κάποια εποχή του περασμένου αιώνα, που οι άνθρωποι διασκέδαζαν, ακόμα και με την φτώχεια τους, τα παθήματα τους, ή τις κακοτυχίες τους. Η ειλικρίνια τους, δεν γνώριζε ενδοιασμούς και υστετορουλίες. «Αγνοί και καθαροί τη καρδία», ομολογούσαν σε γνωστούς και φίλους , κάθε καλό ή κακό που τους συνέβαινε. Έτσι όχι μόνο μοιραζόταν το πρόβλημα τους και ανακουφίζονταν, γιατί «ο πόνος μοιρασμένος, στα μισά χωρισμένος», λέει ο λαός, αλλά άκουγαν και μία δεύτερη γνώμη, από αυτούς που πίστευαν πως τους αγαπούν και συμπάσχουν μαζί τους.…

Περισσότερα

Το Διήγημα του Σαββάτου|| Ο θείος ο Κωστής του Μπάμπη Κοιλιάρη

Γράφει ο Μπάμπης Κοιλιάρης Αφιερωμένο στο θείο Κωστή ….. Ο θείος Κωστής – σκίτσο του 1973 –  Ήταν ένα απόγευμα του Οχτώβρη, καταθλιπτικό και συννεφιασμένο. Όλα έδειχναν ότι ερχόταν δύσκολες μέρες. Δεν έλεγε να βρέξει, όμως ένοιωθες την υγρασία να σε τρυπανίζει. Ο Κωστής, 22 χρονώ παλικαράκι, ανέβαινε αργά μαζί με όλους τους άλλους τις σκάλες του πλοίου, φορτωμένος με ότι του έδωσαν η μάνα του και η 18χρονη σύζυγός του για να περάσει τον δύσκολο, όπως προμηνύονταν, χειμώνα στα βουνά της βόρειας Ηπείρου. Νιόπαντρος σχεδόν, άφηνε την ζεστή αγκαλιά…

Περισσότερα

ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ – Φιλοξενούμενος συγγραφέας Κοσμάς Γ.Κρομμύδας

Α, ρε Βασίλη Το πούλμαν μας πέρασε μέσα από σαράντα βαθμούς μεσημεριανή ντάλα μέχρι το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου. Απ’ τη γειτονιά μας ειδοποίησαν ότι ‘έβαλαν’ πούλμαν για το ξόδι του κυρ-Βασίλη. Καμιά εικοσιπενταριά άτομα φαίνονταν όλοι γνωστοί μεταξύ τους, όχι συγενείς. Απλοί άνθρωποι, οι περισσότεροι γέροντες. «Πόσο ήταν ο Βασίλης;» « Στα ογδονταεφτά γεμάτα, σωστός, παληκάρι.» Ένοιωσα λίγο ξένος ανάμεσα τους, έμεινα σιωπηλός κι αποφάσισα να στριμωχτώ στο κάθιοσμα μου με το πρόσωπο στο τζάμι. Δεν κοίταζα γύρω, μόνο αυτά που στου μυαλού μου τον καθρέπτη έβλεπα. Τον κυρ-Βασίλη…

Περισσότερα

ΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ Φιλοξενούμενος συγγραφέας ο Ευάγγελος Παραμερίτης

  Ο Ευάγγελος Παραμερίτης συγγραφέας και ποιητής  για αναγνώστες ‘ύψηλών’ απαιτήσεων , είναι ένας από τους πιο αγαπημένους της στήλης λογοτέχνες και σήμερα τον φιλοξενούμε με ένα διήγημα του που όσοι το διαβάσετε θα δικαιώσετε την κρίση μου ότι είναι πάρα πολύ όμορφο. Πάμε;   ΠΕΤΑΜΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Είχε πει πως θα πετάξει όλα του τα γράμματα… για να μην έχουν πλέον θέση στη ζωή της. Ήθελε να νιώσει την καρδιά να χτυπά σ’ άλλο ρυθμό. Να λυτρωθεί απ’ τα δεσμά του. Να τρέξει μακριά…   Εκεί  όπου το βλέμμα κι…

Περισσότερα

Το … «μωρό της»: Φιλοξενούμενος συγγραφέας ο Αλέκος Χατζηκώστας

    Συγγραφέας ο Αλέκος Χατζηκώστας   Για μία ακόμη φορά δεν άκουσε τον πατέρα του. Πολλές φορές, όσο μεγάλωνε και δήλωνε «εργένης», τον συμβούλευε: «Τους γεροντικούς έρωτες να φοβάσαι». Αλλά πού αυτός; Καλοστεκούμενος στα πενήντα του, έκανε τη ζωή του. Με λυμένα τα οικονομικά του προβλήματα, με απόφαση ζωής να παραμένει αδέσμευτος, αρκούνταν σε δεσμούς μικρής διάρκειας, «έτσι για να μην παίρνουν θάρρος οι γυναίκες και του ζητούν και στεφάνι» απαντούσε στους παντρεμένους φίλους του, που συνέχεια τον «κολλούσαν» για να «νοικοκυρευτεί». Η γνωριμία τους, τυχαία, σε εκδήλωση, μέσω…

Περισσότερα

Ευάγγελος Παραμερίτης: «Το Πουγκί»

  ΤΟ ΠΟΥΓΚΙ Ο μπάρμπα Δήμος, τ’ απογεύματα που γυρνούσε από τα χωράφια, καθόταν στη γνωστή του θέση στο χαγιάτι. Συχνά μαζεύονταν γύρω του τα παιδιά της γειτονιάς, φίλοι των εγγονών του, προκειμένου να ακούσουν ιστορίες και ότι ανέσυρε από το ντουλάπι του νου, από περασμένα χρόνια, όλα όμως εμπειρίες ζωής. Ο μπάρμπα Δήμος δεν είχε τελειώσει ούτε καν το δημοτικό. Και πώς να πήγαινε, αφού τα αμέσως μετακατοχικά χρόνια, που γεννήθηκε, ήταν τόσο δύσκολα και σκληρά που μόνο αν δεχόταν οι γονείς σου να είναι «συνεργάτες» των «νικητών», μπορούσε…

Περισσότερα

Τα παξιμάδια κι ώρα τους καλή… Φιλοξενούμενη η Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου

Μια άλλη ιστορία που πάντα μου άρεσε, όσες φορές κι αν την είχα ακουστά από τη γιαγιά μου την Αγγελικώ, ήτανε  αυτή με τα παξιμάδια.  Μια ολόκληρη μέρα, λέει, παιδευότανε εκείνη, οι αδερφάδες της κι οι νύφες  της – που σε τέτοιες περιπτώσεις μαζευόντουσαν όλες μαζί για να βοηθά η μια της αλλονής – για να κάμουνε παξιμάδια. Βαρειά δουλειά τα εφτάζυμα τα παξιμάδια! Από πού να πιάσει κανείς και πού να τελειώσει…  Αξημέρωτα βάζανε το «Ευλογητός…» και το βράδυ πια λέγανε το «Δι’ ευχών»!  Πιάνανε πρώτα τη μαγιά και…

Περισσότερα