Ποίηση: Σήμερα Τάκης Πάνος

  Εσπερινή δέηση Τι ήσυχα που είναι όλα.. Σήμερα νιώθω μια πληρότητα  λες κι όλα ειπώθηκαν  λες κι όλοι γνωρίζουν. δεν ξέρω  αν κι εσύ ακούς τούτη τη σιωπή ……… Νομίζω πως στέκονται περιμένοντας σε σταθμούς σε μουράγια σε αεροδρόμια, όλοι ακόμη κι αυτοί πίσω από τα γραφεία … περιμένοντας, κοιτούν  βλέπουν τα τρένα να ταξιδεύουν άδεια  και τα πλοία και τα αεροπλάνα και να περνούνε άγνωστο για πού ……… Μα πάλι αν θα μου έλεγες πως δεν ακούς μήτε νιώθεις τίποτε από όλα αυτά καταλαβαίνω  έτσι κυλάει η ζωή…

Περισσότερα

Μια γλυκιά Καλημέρα – Φιλοξενούμενη ποιήτρια η κα Αναστασία Κατσικογιάννη-Μπάστα

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα Πρόλογος της ποιήτριας: Μια γλυκιά Καλημέρα Θέμα: Poem Μια μυθολογία με το όνομα αγάπη . Ένα ποίημά μου για την απώλεια ,τον χρόνο ,το παραμύθι της ζωής και την αγάπη ! ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στην ζωή μας ,σε αυτήν την άγνωστη και όμως τόσο όμορφη !  Τίτλος: ΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ” ΑΓΑΠΗ ” . Ομίχλες δωροδοκούν τον χρόνο με υποσχέσεις και επιθυμίες για το μέλλον, για την ζωή ,  την αγάπη ,το απρόσμενο ! … Ανάγκες το όνομα του σήμερα ,ίσκιοι του χθες , σιωπές για…

Περισσότερα

Βράδυ σ’ ένα χωριό του Λάμπρου Πορφύρα- 140 χρόνια από την γέννηση του

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα Βράδυ σ’ένα χωριό. Γαληνεμένη, ξάστερη, γαλάζια πέρα ὡς πέρα, κρουστάλλινη ἀπ’ τὸν ὄρθρο της ὡς τὸν ἑσπερινό της κι εἶχε πλανέψει καὶ τ’ ἀχνὸ χρυσὸ φεγγάρι ἡ μέρα κι ἀργοταξίδευε ἄγρυπνο κι αὐτὸ στὸν οὐρανό της. Τώρα ἀποκάτω ἀπ’ τὰ βουνὰ τὰ θεϊκά, ποὺ ἰσκιῶσαν, μαζῶξαν τὰ κοπάδια τους ἀπ’ τὰ λιβάδια οἱ στάνες, τοῦ κάμπου τὰ μικρόπουλα σωπάσανε· θολῶσαν τὰ στενορύμια τοῦ χωριοῦ κι οἱ αὐλές τους μὲ τὶς δράνες. Πλῆθος οἱ ὁλόχαρες φωνές· καὶ σβῆσαν λίγο λίγο·· κάποια τζιτζίκια μοναχὰ λαλοῦν καὶ πρὸς τ’…

Περισσότερα

ΠΟΙΗΣΗ| Κώστας Γραμματικόπουλος – ΠΑΡΑΚΜΗ

ΠΑΡΑΚΜΗ ΄Ανοιξα τα παραθυρόφυλλα στο χειμωνιάτικο πρωινό. Ένα τσουχτερό ξεροβόρι άρχισε να με διαπερνά. Ο άνεμος μανιασμένος τσάκιζε με λύσσα τα κλαδιά των δέντρων. Ο ουρανός ήταν μουντός,θαρρείς λεκιασμένος. Ο μακρινός ορίζοντας ήταν βουτηγμένος στο αίμα. Αίμα πηχτό,μαβί,αίμα ανθρώπων. Ξάφνου μια πόλη τεράστια απλώθηκε μπροστά μου, κυκλωμένη απο τείχη ψηλά και απροσπέλαστα. Οι άνθρωποι ήταν φυλακισμένοι εκεί. Είδα με τρόμο πολλούς απ΄αυτούς να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν απεγνωσμένα τα ουράνια τείχη. Άλλοι έπεφταν στο βάραθρο,ενώ τους περισσότερους τους εκτελούσαν οι φρουροί. Μια αποκρουστική μουσική τους τρυπούσε αδυσώπητα τ΄αυτιά. Φορούσαν ρούχα ελεεινά…

Περισσότερα

Έτσι απλά – Φιλοξενούμενος ποιητής ο Γιάννης Μπερούκας

Φιλοξενούμενος ποιητής ο Γιάννης Μπερούκας. Σήμερα η στήλη ΠΟΙΗΣΗ έχει την τιμή και την χαρά να φιλοξενεί και να παρουσιάσει στους φίλους της ποιήσεως έναν από τους δημοφιλέστερους σύγχρους ποιητές μας, τον Γιάννη Μπερούκα. Έτσι απλά. Δεν κράτησα τίποτα,  έτσι απλά έβαλα μια τελεία άναψα για λίγο  τις τελευταίες στιγμές  συλλάβισα ένα χαμόγελο  και κρέμασα την αγρύπνια  στην πόρτα μου. Έτσι απλά  διαίρεσα ό,τι μπόρεσα αφαίρεσα ό,τι ένοιωσα έτσι απλά  τώρα προσποιούμαι και βαθαίνω  σε παράταιρους έρωτες που μυρίζουν σκοτάδι. Ήταν τότε, ήταν άλλοτε είναι τώρα  που έτσι απλά προσπερνάω …

Περισσότερα

Αλεξάντρ Σεργκέεβιτς Πούσκιν – Θύελλα

Θύελλα Είδες την κόρη στ’ ανοικτά Στο κύμα ολόλευκα ντυμένη; Καθώς σ’ ομίχλη σκοτεινή Στις όχθες πέφτει με μανία Και πότε παίζει και γελά Και πότε πάλι αγριεμένο… Κι όταν φωτίζει η αστραπή Εκείνην στην θαυμάδια λάμψη Κι ο αέρας φεύγει με τα’ αχνό Μαντήλι της το κεντημένο; Θαυμάσιο μεσ’ τη θύελλα το κύμα το αφρισμένο! Κι ο ουρανός θαυμάσιες φορές. Μα πίστεψε με, η κόρη εκεί στο βράχο Ακόμα πιο θαυμάσια για εμέ!… Μετάφραση: Σοφία Κωνσταντινίδου Σπάλα. …………………………………………. Αλεξάντρ Σεργκέεβιτς Πούσκιν: 6 Ιουνίου 1799- Μόσχα/10 Φεβρουαρίου 1837 Αγία Πετρούπολη.…

Περισσότερα

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ – Φιλοξενούμενος ποιητής Μανώλης Ρουσσάκης

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα Πρώτη  συμμετοχή στη στήλη μας ΠΟΙΗΣΗ του γνωστού ποιητή Μανώλη Ρουσσάκη και ….ας ξεκινήσουμε με την ανάγνωση του ποιήματος… ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ Τίποτα δεν είναι πια οριστικά δικό μου! Ούτε κι αυτό το σπίτι των αιώνιων θριάμβων και ονείρων· γιατί, ιδρώτας ήταν μέσα στα θεμέλιά του μα τώρα και αυτός αρχίζει να στεγνώνει… Λαμπάδες, εύπλαστες, ήτανε οι κολώνες του μα ως λαμπάδες, κύρτωσαν, και άρχισαν να λιώνουν. Καντήλια ήταν τα παράθυρά του, μα ως καντήλια, σβήστηκαν, και χάθηκε η λάμψη του αρχαίου ανεκτίμητου φωτός τους. Οι…

Περισσότερα

ΠΟΙΗΣΗ – Φιλοξενούμενη ποιήτρια: Ιωάννα Καρατζαφέρη

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα Την ‘κοσμοπολίτισα’ συγγραφέα, μεταφράστρια, ποιήτρια και αρθογράφο Ιωάννα Καρατζαφέρη έχει την τιμή να φιλοξενεί σήμερα η δημοφιλής στήλη της ποίησης με το ποίημα της Ή Μέρα Πέρασε’. Την ευχαριστώ. Τίτλος: Η ΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΕ Η μέρα πέρασε και το σκοτάδι πέφτει από τα φτερά της νύχτας όπως πέφτει ένα φτερό από το πέταγμα ενός αετού, Τα φώτα του χωριού βλέπω Πως λαμπυρίζουν μέσα από τη βροχή Και την αχλή. Και με τυλίγει ένα αίσθημα λύπης Που η ψυχή μου δεν μπορεί ν’ αντισταθεί Ένα αίσθημα λύπης και…

Περισσότερα

Κωστής Παλαμάς 1859-2019: 160 χρόνια από την γέννηση του

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα Ποίημα του Κωστή Παλαμά δημοφιλέστατο ως τα τώρα: ΜΙΑ ΠΙΚΡΑ Τα πρώτα μου χρόνια τ’ αξέχαστα τά ‘ ζησα κοντά στ’ ακρογιάλι, στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήρεμη, στη θάλασσα εκεί τη πλατιά, τη μεγάλη. ….. Και κάθε φορά που μπροστά μου η πρωτάνθιστη ζωούλα προβάλει, και βλέπω τα ονείρατα κι ακούω τα μιλήματα των πρώτων μου χρόνω κοντά στ’ ακρογιάλι, ….. Στενάζεις, καρδιά μου, το ίδιο αναστένασμα: να ζούσα και πάλι στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη, στη θάλασσα εκεί την…

Περισσότερα

ΠΟΙΗΣΗ Φιλοξενούμενος ποιητής Γιώργος Λιάκος

  Γράφει η Τασσώ Γαΐλα Ο λυρικός ποιητής Γιώργος Λιάκος, ποιητής της λεγόμενης ‘γενιάς’ του ’30, γεννήθηκε στην Λέσβο το 1911 και απεβίωσε στην Αθήνα και στο Νοσοκομείο ‘Σωτηρία’  το 1983 μετά από μακροχρόνια άνιση μάχη με την επάρατο νόσο.   ΑΠΑΡΣΗ Απ’ τους πυθμένες οι άγκυρες νοστάλησαν τον ήλιο, ύπνο δε βρίσκουν ήσυχο στο λίκνο αυτό ποτές, όσο, τα μάτια σου αγρυπνούν και τα ταξίδια επάνου και οι πόθοι που σαλεύουνε – φτερούγες ανοιχτές. Ύπνο δε βρίσκουν οι άγκυρες στη λάσπη ποντισμένες, όπου, με θάνατο η σκουριά τις σάρκες…

Περισσότερα