Μαύρος Καθρέφτης της Μάριον Χωρεάνθη

Σε δυο κόσμους περπατώ και στα σύνορα τους αλητεύουν οι άγγελοι δίχως τα φτερά τους. Σε τοπίο ασπρόμαυρο και σκιτσαρισμένο τα μεσάνυχτα γυρνώ και τους περιμένω. ………. Σκοτεινή της μοίρας μου πένθιμη ηλακάτη, στις πληγές μαράθηκε το αίμα και το αλάτι, με παράπονο βραχνό και φτιαγμένο ζάρι καίγεται η άρρωστη ψυχή, σβήνει το φεγγάρι. ………. Αξημέρωτες μετρώ νύχτες και φοβάμαι. Κομματάκια κρύσταλλο ο κόσμος που θυμάμαι κι όλα μου τα μυστικά τα’ χω φυλαγμένα σ’ όνειρα ξιπόλητα και κουρελιασμένα. ………. Μαύρο χάδι, μαύρο φως, μαύρο πεφταστέρι, δάκρυ από φθινόπωρο στο…

Περισσότερα

Σκάρτη Ζωή

Σκάρτη ζωή χωρίς πυξίδα τρέχει στο χρόνο, άδειο τρένο και εγώ στα νυσταγμένα φώτα σ’ ένα σταθμό σε περιμένω… Ξένοι διαβάτες προσπερνάνε, σ’ ένα τοπίο που ερημώνει, η νύχτα απλώνει τα φτερά της κι η μοναξιά βαδίζει μόνη… Μα μη μου πεις ξανά τα ίδια για τo καιρό π’ όλα τ’ αλλάζει, βροχή το σύννεφο στο χώμα κι ο κόσμος μια σκεπή που στάζει… ……………………………………………. Μια τόση δα σταγόνα δάκρυ τ’ άγιο μου βλέμμα πλημμυρίζει, σαν μια χαρά τραυματισμένη στη γη που ανάποδα γυρίζει… Γιώργος Δ. Μπίμης

Περισσότερα

Της νιότης του Δημήτρη Μελαχροινούδη

Ήταν τ’ αγιού Γιωργιού, νύχτα τ’ Απρίλη της Μάρως σα φίλησα τα ολόδροσα χείλη. ………………… Elle ambrassa moi et dit: de vous aime  beacoup etre avec vous dans la nuit mon ame et mon amour. (Μ΄αγκάλιασε και μου΄πε: Σ’ αγαπώ πολύ τις μάγες τούτες νύχτες αγάπη μου ακριβή). ………………. Από κείνη την νυχτιά δεν μπορώ να’ συχάσω, της Μαίρης τη θωριά πασχίζω να ξεχάσω. ………………. Τη σκέψη μου πήρε τον κάθε λογισμό, αχ μόνο μ’ αφήκε και τώρα πονώ. Στου κυμάτου τον αφρό, στου φύλλου το φλιφλίδισμα, στ’ αντιλάλου τον…

Περισσότερα

Αφιέρωμα: πολιτικοί στίχοι Ποιητής – Τριαντάφυλλος Μυλωνάς

Στρατοδικείο Εκεί που πεθαίνουν τα χαμόγελα πριν ακόμα κοντέψουν το κτίριο, με το θάνατο να κρέμεται αράχνη, στο εδώλιο, δεμένοι του κατηγορούμενου, οι μόνοι χαμογελαστοί κι αδιάφοροι, τα χέρια δώσανε, αν ζήσουν, στη Χίο να γυρίσουνε και να φυτέψουνε τα πόδια τους καταβολάδες, να μη ξαναφύγουνε ποτέ. Ο Μιχάλης εκτελέστηκε δε γύρισε κι ο Φώτης αποδιωγμένος, με τις πληγές του, πέθανε στο βαπόρι.                                    Τ.Μ. Χίος. Μάρτης του 1948 .Ένα πηγάδι … στο χωριό Βροντάδο κρυψώνα και παράνομο τυπογραφείο αγωνιστών της Αριστεράς… αδειάζει… προδοσία; Τυχαία σύμπτωση; Οι χωροφύλακες αιφνιδιάζουν τους …

Περισσότερα

Το πέταγμα του Αλέκου Χατζηκώστα

Ήθελε να ξεφύγει από την λίμνη κουρασμένος από την μοναξιά της αταραξίας της στερημένος από το μονότονο των συνόρων της χορτασμένος από ανεκπλήρωτο των ονείρων της. …………. Ήθελε να γίνει θάλασσα ν’ αγκαλιάζει το γαλάζιο των ματιών της να τραγουδά τη μουσική της ανάσας της να ταξιδεύει αδιάκοπα στα πέλαγα των χειλιών της. …………. Λίμνη που ήθελε να γίνει θάλασσα δάκρυ που αρνιόταν να γίνει κλάμα. Στις αποβάθρες της σιωπής οι επιβάτες έτοιμοι προς κατανόηση. ………… Άνοιξε δειλά τα φτερά του θέλοντας ν’ ανοιχτεί στον κόσμο της. Μπορεί άραγε ένα…

Περισσότερα

Φθινόπωρο του Κωσταντίνου Χατζόπουλου

  Έλα, με ρόδα του φθινοπώρου να στεφανώσω στα μαλλιά σου, αυτά ταιριάζουν ομορφότερα στη χλωμιασμένην ομορφιά σου. ………. Να τα κοιτάζω που τριγύρω σου θα πέφτουν ξεφυλλισμένα, όπως ολόγυρα στην νιότη σου τόσα όνειρα μου είδα σβησμένα. ……… Έλα, με ρόδα του φθινοπώρου να στεφανώσω στα μαλλιά σου, αυτά ταιριάζουν ομορφότερα στη μαραμένην ομορφιά σου. ……… Να τα κοιτάζω που τριγύρω σου θε να μαδούνε στον αέρα, όπως θωρώ και την αγάπη μας τώρα να σβήνει μέρα μέρα. Κωσταντίνος Χατζόπουλος: 1868-1920. Συμβολιστής ποιητής και πεζογράφος. Δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Ένας…

Περισσότερα

Σε τέτοιους κάφρους του Γεώργη Διλμπόη

Σε τέτοιους κάφρους   Αυτοί παραλογιάζουν μ’ αριθμούς κι εμείς χαιρόμαστε τα πρόσωπα. ….. Αυτοί θ’ ανακατεύουνε τα οξέα κι εμείς βυθομετράμε τα χαμόγελα. ….. Αυτοί κατασκευάζουν αλυσίδες κι εμείς στεφάνια για την άνοιξη. ….. Αυτοί θα παροπλίζουν τις ψυχές κι εμείς θα ψαχουλεύουμε τα αισθήματα. ….. Αυτοί θα γιουχαΐζουν την ενόραση κι εμείς θα καθαρίζουμε την πίστη. ….. Αυτοί ξανακαταγελούν την ύφεση κι εμείς δοξολογούμε την ειρήνη. ….. Αυτοί προσδιορίζουν τα συντέλεια κι εμείς κι εμείς ορμάμε στην αιωνιότητα. ….. Πως ξέπεσε σε τέτοιους κάφρους η γη με τ’…

Περισσότερα